Unicorns & Fairytales
peuterpuberteit - unicorns & fairytales
moederschap Ontwikkeling

Zitten we in de pré peuterpuberteit?

We hadden een lieve peuter die goed kon eten en goed ging slapen met zijn vaste gewoontes en vaste rituelen en alles verliep prima. Meermaals zeiden we tegen elkaar: wat hebben wij toch een heerlijk kind. Tot enkele dagen gelden… Vince ontdekte toen plots het effect van het woordje nee en BAF we zitten net in de pré peuterpuberteit. Help? 

 

Het begon allemaal op een vroege ochtend. Vince ging slechter slapen dan anders en was om half 6 wakker. Dit waren we niet meer gewoon. Hij ging altijd netjes om half 8 in zijn bed met zijn vast ritueel: pyjama aan, papje drinken, tanden poetsen, kusje geven en naar boven in zijn bedje met aap en doek. Nooit gaf hij een gil, hij ging altijd netjes slapen. Hij sliep zelfs die dagen door tot 9 uur ‘s ochtends.

Daar zat ik dan met hem te spelen om half 6 in de ochtend. Gaap gaap. We waren verwend geweest de dagen voordien. En dan gebeurde er dit… Kijk naar de reactie op de vraag of Vince terug wil gaan slapen.

Vanaf toen kwam het woord “nee” er meermaals uit. Ook protesteren en uitproberen. Erg verdrietig zijn wanneer hij zijn zin niet krijgt en zelfs gaan liggen. Gelukkig nog niet in het wildeweg rond schoppen. Als hij iets wil dan neemt hij ons bij de hand en dan zegt hij : “Mama mee, gaan zitten.” Zijn taal is er enorm op vooruit gegaan en hij begint alles te vergelijken. “Vince honger? Mama ook honger?” Of als we zeggen dat iets groen is dan wijst hij naar iets anders dat groen is en zegt hij “Ook groen”. Echt bizar hoe die ontwikkeling in elkaar zit.

FullSizeRender 270 - Zitten we in de pré peuterpuberteit?

Maar deze ontwikkeling gaat gepaard met een verandering in zijn gedrag. Gelukkig is dit weer zo’n fase. Ik ben heel het internet gaan afzoeken naar soortgelijke problemen en yup… het blijkt weer een sprong te zijn. Die van 22 maanden. Vince is bijna 21 maanden dus het kan wel eens kloppen.

FullSizeRender 12 - Zitten we in de pré peuterpuberteit?

Eten doet hij zoals een paard. Het kan niet snel genoeg gaan en vooral natuurlijk “vleesje”. Ja mensen, we hebben hier een echte carnivoor hoor. Met smaak eet hij alles op en vraagt vaak “nog”. Nu begint hij ook echt verzoekjes binnen te brengen. “Sap drinken? Koekje eten? ” , vraagt hij dan. Yup, meneer weet wat hij wil. Wanneer we dan “nee” zeggen gaat die lip al naar beneden en komt er net niet een traan. Dan kijkt hij ons aan met van die puppy ogen. Maar toch geven we niet toe. We hebben beiden afgesproken om ons te houden aan onze regels en principes en er zo min mogelijk van af te wijken.

FullSizeRender 304 - Zitten we in de pré peuterpuberteit?

Ze weten het maar al te snel. Een voorbeeld: hij gaat nu ‘s middags en ‘s avonds enorm moeilijk slapen. Hij probeert tijd te rekken, drinkt zijn pap niet meer op en speelt er wat mee en vraagt aan ons om te gaan zitten, naar “daar” te lopen en noem maar op. Hij is doodmoe maar toch wil hij niet gaan slapen. Vanaf we hem in zijn bed leggen draait hij zich om, staat weer recht en begint te krijsen en te snikken en roept dan: “Mama pakken, mama pakken”.  De eerste keer nam ik hem op en hij viel meteen in slaap op mijn schouder maar vanaf het moment dat ik hem in zijn bed wilde leggen veerde hij terug recht. Weer hetzelfde liedje. Ik streelde hem even over zijn bolletje en ging zitten en nadien vroeg hij de hele tijd: “Mama aaien, mama aaien” en streelde met zijn eigen handje over zijn hoofd. Nadien vroeg hij ook “Mama zitten en wees naar de stoel”. Hij wist dus duidelijk goed wat ik had gedaan en hij wou dus dat ik deze zaken deed. Toen ik weer de kamer uitliep begin hij te krijsen. Moeilijke momenten hoor want je smelt gewoon…

FullSizeRender 222 - Zitten we in de pré peuterpuberteit?

Uiteindelijk maakten we de harde beslissing om hem te laten huilen na 1 keer opnieuw gaan kijken en dat helpt. De eerste keer hebben we echt lang moeten wachten voor hij sliep maar nu begint het korter te worden. Het is hard , enorm hard maar als je de gewoonte maakt om hem telkens op te pakken dan kan je dit blijven doen. Ik las zelfs op forums ouders die mee in de kamer van hun kind gingen slapen. Begrijpelijk , echt waar, maar daar willen we niet mee beginnen. Hij heeft altijd goed geslapen dus is er in principe niets aan de hand. Waarschijnlijk het besef dat komt van waar hij is en dat mama en papa ergens anders zijn…

Maar goed, dit is dus weer een fase waar we doorheen moeten. Ik moet zeggen, we zien Vince zelf evolueren, dat is superleuk. We nemen die minder leuke dingen er wel bij. De ene dag al wat liever dan de andere 😉

Herkennen jullie dit? Tips? 

XOXO Nathalie

pinit fg en rect red 28 - Zitten we in de pré peuterpuberteit?

You Might Also Like...

7 Comments

  • Reply
    Britt
    3 januari 2016 at 09:57

    Héél herkenbaar! Mijn beste tip is. Je gevoel volgen. Doen waar jullie jezelf goed bijvoelen, en als je zelf er achter staat bij hoe je iets aanpakt zal het “probleem” zich sneller oplossen. :). En bedenk je dat alles voorbij gaat, elke fase houdt wel een keertje op – ooit… ;-). Wij zitten momenteel in de: “als ik mijn zin niet krijg bij wat dan ook ga ik wenen en brullen” fase + de “als ik het zelf niet beslist heb doe ik het niet” fase. Die laatste is trouwens een hele leuke! Not!

    • Reply
      Nathalie
      3 januari 2016 at 20:12

      Hahahaha, ja al die fases… Zo weet je natuurlijk dat ze groot worden. En zo besef je dat ze als baby vaak makkelijker zijn hihihi. Maar we weten ondertussen onze zoon wel aan te pakken.We hebben hem snel door 😉

  • Reply
    Margriet
    3 januari 2016 at 19:08

    Heel herkenbaar, ik kom het in mijn werk zo vaak tegen dat ouders hier tegenaan lopen. Mijn tip is meestal: Blijf consequent, doe wat je zegt dat je gaat doen, vraag niet aan je kind of hij iets wil doen maar zeg hem wat hij moet doen, geef niet toe; als je nee hebt gezegd dan is het ook nee. Ik denk dat het al heel goed van jullie is dat jullie volhouden bij het slaapritueel. Moeilijk en daarom echt heel knap. Succes!

    • Reply
      Nathalie
      3 januari 2016 at 20:11

      Oef dat is goed om te lezen. Ja ik ben leerkracht dus het consequent zijn besef ik maar al te goed. Bij je eigen kind is het eens zo moeilijk maar het loont wel! Hij zoekt echt allerlei uitvluchten om te gaan slapen. Eigenlijk best slim gevonden soms. Ze worden groot…

  • Reply
    Mendy
    3 januari 2016 at 20:29

    Hier een kleine dreumes van 23 maanden. Nee is zijn favoriete woord. Wil je slapen, boodschappen doen, eendjes voeren, wandelen, zwemmen of iets anders? Nee is het standaard antwoord. Behalve de vraag wil je eten? Dan is het altijd ja. 🙂 Wij hebben inmiddels onze eerste driftbui in het openbaar gehad. Bij de drogisterij zag hij Cars pak papier. Dat kreeg hij niet, en toen rolde mijn zoon rollend over de vloer.
    Inderdaad volhouden! Mijn zoon wil zijn jas niet aan. Ik doe zijn jas gewoon aan, terwijl hij maar nee blijft zeggen. Eenmaal aan dan is het geen prima meer. Mooi jas mama zegt hij dan.

    • Reply
      Nathalie
      3 januari 2016 at 20:34

      Ja, zo gek he. Ik denk dat ze DENKEN dat ze iets niet willen maar als het dan toch gebeurd is er geen enkel probleem meer. Vince is supermoe en toch wil hij maar niet gaan slapen terwijl dat hij enkele weken geleden nog zelf naar de deur liep en zei: slapen mama.

  • Reply
    Evi
    6 januari 2016 at 17:12

    Onze zoon is nu ook net 2 jaar geworden en dagelijks zijn er wel kleine drama’s. Vooral kleren aan- en uitdoen is echt een hele worsteling geworden(letterlijk dan!). Opeens vindt hij dat vreselijk, dus zitten wij maar trucs te bedenken om hem af te leiden. Terwijl een andere keer is dat plots géén probleem meer en doet hij vanzelf zijn armpjes omhoog om zijn trui uit te doen. Zelfde met het gaan slapen s’avonds. Meestal vindt hij gaan slapen echt geen probleem. Hij zegt wel altijd “nee” als ik hem vraag naar bedje te gaan, maar volgt uiteindelijk wel als ik aan de deur ga staan. De meeste avonden verloopt dat prima, tot hij plots weer een avond heeft dat hij huilend om “mama” staat te roepen in zijn bed. Ik ga ook 1x naar hem toe, knuffel hem even en zeg hem dat hij nu echt moet gaan slapen, want zijn beer slaapt ook al (zijn dikke vriend, die beer). Na nog een beetje gehuil is het dan meestal gedaan. Even laten huilen is op deze leeftijd soms de enige oplossing… Wat ik moeilijker vind om mee om te gaan is zijn drukte bij momenten: roepen, springen in de zetel, gillen, kattenkwaad uithalen. Hij zit dan helemaal in een opgefokte roes waarin ik hem niet kan kalmeren. Ik ben zelf 4,5 maanden zwanger van baby nr. 2 en vind die momenten erg zwaar! Anderzijds zijn die momenten weer even snel vergeten als hij zo schattig een boek zit te lezen en alles zit te benoemen wat hij ziet. 🙂

Leave a Reply

Read previous post:
Voornemens voor 2016 * Intentions for 2016

Eigenlijk moet je dat gewoon doen, die voornemens. Weet je waarom? Ik schreef er vorig jaar enkele op en bekeek...

Close