Unicorns & Fairytales
moederschap My life

Onthaalmoedertraantjes…

Toen ik nog geen kids had nam ik me voor om nooit zo ‘flauw’ te doen als mijn kindje voor de eerste keer naar de onthaalmoeder zou gaan. Ik begreep al die emotionele moeders niet goed. Kom op zeg, dacht ik, je ziet je kind toch terug. Bovendien ben je even kindvrij en die mensen weten tenslotte toch waarmee ze bezig zijn!?

Tot vandaag… D-day… Onze zoon voor de eerste keer naar de onthaalmoeder. Een dagje om al eens te proberen. Kwam ook goed uit want ik heb een drukke voorbereidingsweek op school. Manlief was thuis. We gingen hem samen wegdoen en we pakten zijn spullen in. Dit alles ging gepaard met flink wat stress en gekibbel tegen elkaar. “Nee, dat moesten we meenemen! In een grote doos! Nee zo, nee niet waar…” Uiteindelijk met een curverbox vol pampers, doekjes, zalf , toiletzakje met spulletjes , reservekledij en een hele luiertas vol (ook voeding) vertrokken we. Zenuwen dat we hadden. het leek wel onze allereerste schooldag ofzo. Zoonlief was kalm. Niets aan de hand.

(We waren ook een beetje ongerust dat onze goede routine verbroken ging worden. Weg structuur!)

Als twee zenuwachtige tieners belden we aan bij de onthaalmoeder. Luchtig en vriendelijk deed ze open. “Kom erin!”. Overal spelende kinderen en muziek, mijn metekindje was er ook en er hing een leuke sfeer. Na wat uitleg, vraagjes langs onze kant en veel knuffels aan zoonlief besloten we door te gaan. Uiteindelijk na wat ronddraaien aan de box en toch nog eens lachen en zwaaien vertrokken we écht. We stapten in de auto en daar waren ze. De traanlanders… en niet alleen bij mij!!!! Ook manlief zat mee te janken. Stel je dat nou voor. Daar zaten we met twee in de auto alsof er ik-weet-niet-wat gebeurd was. Het voelde alsof we tekort kwamen, faalden en onze zoon achterlieten…

In de namiddag gingen we hem met twee (met een bang hartje) terug ophalen. Daar lag hij, te spelen en lachen in de box. “Oh hey mama en papa” , leek hij te zeggen, “‘t was superleuk hier.”  We speurden naar tekenen van trauma’s maar vonden er geen. Hij was niet beschadigd en was vrolijk. Oké dan, gelukt!  Hij heeft even gehuild omdat hij moe was en het niet gewoon was om in een box te slapen , beneden met licht en kindjes rondom. Maar na wat wiegen met de box was dit probleem opgelost. Nadien was hij braaf en vrolijk. Leuk zo!

Dus, dit was voor mama en papa veel erger dan voor zoonlief denk ik. Nu begrijp ik wel al die flauwe ouders die snikkend van de onthaalmoeder komen…. Maar hey, onze eerste dag zijn we doorgekomen. Volgende week gaat mama flink zijn en niet meer wenen (en papa ook).

IMG_2952

Papa’s dikke vriend hoor!

En jullie? Hoe vonden jullie de eerste onthaalmoederdag (of crèche) ?

 

 

pinit fg en rect red 28 - Onthaalmoedertraantjes...

You Might Also Like...

4 Comments

  • Reply
    Sheena
    29 augustus 2014 at 19:28

    Ik herken het gevoel van die eerste dag, maar ik kan je al vertellen dat je dat snel ‘gewoon’ zult worden 🙂 Zo was het toch bij mij …. en ondertussen gaat ons oudste zoontje al twee jaar naar de onthaalmoeder en ik vind het zalig om te zien hoe goed hij zich daar amuseert. Al die kindjes om mee te spelen, hij heeft niets liever 🙂

    • Reply
      Nathalie
      31 augustus 2014 at 17:47

      Ja zoals ik al zei, ik denk dat het voor de ouders moeilijker is dan voor de kids 😉

  • Reply
    Woohoo by Davina
    30 augustus 2014 at 06:00

    Bij de eerste keer crèche heb ik geen traantjes gelaten, maar ik kon het toch niet laten om ‘s middags even te bellen om te checken of alles oké was. Maar maandag zet ik mijn dochter af voor haar eerste schooldag en dan ga ik toch ook wel eens moeten slikken denk ik… Ik neem me voor om tenminste te wachten tot in de auto 😉

    • Reply
      Nathalie
      31 augustus 2014 at 17:47

      Hahahaha, dan zie je waarschijnlijk allemaal mama’s in de auto’s snikken. 😉

Leave a Reply

Lees vorig bericht:
De Kleine Zebra: 10% korting back to school

Ik ben gek op hippe trendy webshops en De Kleine Zebra is er zeker 1 van!  Je kan er onwijs...

Sluiten